26 Μαΐου, 2017

Άμα μπορώ

Άμα μπορώ να διαλέξω γωνιά
θα προτιμήσω τη γη που φοράει
στολίδια, λουλούδια, κλαδιά.

Άμα μπορώ να σε φέρω κοντά με μουσικές και τραγούδια,
όλα τα λόγια να φτάσουν βαθιά και να σου δώσουν φιλιά με γεύσεις απ'της γιαγιάς τα καλούδια.

Άμα μπορέσω να τρέξω,θα 'ρθω,
να εμφανιστώ ξαφνικά στης ζωής το ρυθμό σου.
Να φέρω ταμπούρλα ,να στήσω χορό και γιορτή φωτεινή κι όλα τα όνειρα, να 'ναι ο ουρανός σου.

Να σε χορτάσω με μια αγκαλιά,
να 'μαι ο φύλακας άγγελος σου.
Να σε νανουρίζω "κοιμήσου, κοιμήσου...θα βρίσκομαι πάντα κοντά".

Άμα μπορώ...

02 Φεβρουαρίου, 2017

Σ' ένα εισητήριο

Και μη ξεχάσεις να μου στείλεις  οτι έφτασες.
Και μη ξεχάσεις να μου πείς, είμαι καλά.

Εγώ έχω μείνει να κοιτώ το τραίνο που έφυγε.
Εγώ έχω μείνει μες το κρύο μια σκιά.

Κι όσο γεμίζει ο Σταθμός,εγώ θα μένω εδώ βουβός.
Κι όσο αδειάζουν οι διαδρόμοι, εμείς θα νιώθουμε πιο μόνοι...
Κι έτσι η ζωή θα προχωράει, κανέναν μας δεν θα ρωτάει.

Στα δρομολόγια αγάπες, να ενώνουν τις ψυχές στους χάρτες.
Κι όλος ο έρωτας του κόσμου, σ' ένα εισητήριο...μα τι μυστήριο!

17 Ιανουαρίου, 2017

Ο έρωτας του βαρκάρη

 ''Το πλοίο σαλπάρισε'' μου είπες.
Και ένιωσα την λαχτάρα στα σπλάχνα σου να γίνεται με μιας ο πιο αβάσταχτος πόνος και  το πιο βαθύ παράπονο. Και σαν κομπάρσος στο φόντο της ταινίας σου, στο ίδιο λιμάνι της αναμονής κι εγώ, παρακολούθησα την ''άτυχη'' στιγμή!

Και ήσουν εκεί...μέσα στα αγαπημένα σου μπλε χρώματα, όμορφα ντυμένη με τα πουά και τα ριγέ σου, να παίζουν με τα φλοράλ κομμάτια της ανθισμένης σου καρδιάς. ''Πόσο άδικο'' σκέφτηκα.
''Τόσοι και τόσοι το προλάβαν αυτό το πλοίο! Και δεν είχαν καν εκτιμήσει την αξία αυτού του ταξιδιού.Μπήκαν με τα βρώμικα παπούτσια τους και αδιάφορα, αναμαλλιασμένοι άφησαν τις μισόκλειστες βαλίτσες τους στις καλύτερες σουίτες του πλοίου...''

Και σε ξανακοίταξα. Τα είχες σκεφτεί όλα. Όλα κοντά σου, τακτοποιημένα και όμορφα βαλμένα για την επιβίβαση. Με το εισητήριο σφιχτά στο χέρι σου... Εσύ και τα χρώματα σου. Το ξέρω πως είχες λαχτάρα γι' αυτή τη θάλασσα. Είχες αγαπήσει κάθε αγριεμένο κύμα της, πριν ακόμα έρθει η στιγμή να το ζήσεις να ταρακουνάει το πλοίο. Το ήθελες πολύ. Πολύ περισσότερο απο κάθε άλλον επιβάτη. Ήξερες απο τη μέρα που γεννήθηκες, να αγαπάς τη θάλασσα! Γιατί ήξερες να αγαπάς το μεγαλείο της σε κάθε της έκφανση. Κάτι σπάνιο...

Βούρκωσες. Κι εγώ μαζί σου.
Και είδα να ανοίγεις δειλά την παλάμη σου, για να σου πάρει ο αέρας το εισητήριο που κράταγες με τόση προσμονή. Και ήθελα να τρέξω να το προλάβω πριν πέσει στο νερό.... Θα έτρεχα αν δεν ήμουν κομπάρσος. Στο ορκίζομαι! Θα βούταγα να στο φέρω πίσω. Θα το στεγνώναμε μαζί και θα το χρησιμοποιούσες ξανά. Όμως όχι. Δεν μπορώ να τρέξω να στο φέρω. Δεν μπορώ να αλλάξω αυτή τη σκηνή και να ''διορθώσω''  το σενάριο. Γιατί το έγραψε άλλος. Και δεν έχω κανένα δικαίωμα να προσθέσω κάτι, παρά μόνο την υπαρξή μου στη ζωή σου.
Και δάκρυσα για αυτή μου την αδυναμία...γιατί σε αγαπώ με όλα σου τα μπλέ! Σε αγαπώ για κάθε ρίγα και κάθε λουλουδάκι! Σε αγαπώ για κάθε τι όμορφο που δημιούργησες και κόσμησες με τα ίδια ταλαντούχα χέρια σου, τις δερμάτινες βαλίτσες σου! Σε αγαπώ που μου έμαθες να σε βλέπω και να μην φοβάμαι να γεμίζω πινελιές τον κόσμο και τα πράγματά μου! Σε αγαπώ που μου έδειξες πως όλα δένουν μεταξύ τους και  υπάρχει χώρος για λίγο ακόμη χρώμα μέσα μας και πάνω μας....Για αυτό ξεχώριζες από το πλήθος. Γι ' αυτό ήσουν πάντα η διαφορετική. Επειδή όλα γύρω σου τα χρωμάτιζες απ' την παλέτα της ψυχής σου και κανένας  δεν καταλάβαινε τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης!
Λυπήθηκες που κανείς δεν είχε δει τον Ουρανό και Θάλασσα όπως εσύ. Και προσπαθούσες να επεξηγείς κάθε φορά την έμπνευσή σου σε βιαστικούς, γκριζοβαμμένους ανθρώπους που συνηθίζουν να κάνουν βόλτες σε Μουσεία Τέχνης μόνο όταν η είσοδος είναι ελεύθερη. Ανέπαφα λάτρεις των Καλών Τεχνών όλο επιφανειακές γνώσεις και εμπνέυσεις.

Και θέλω να σου φωνάξω να μην φύγεις απο το λιμάνι! Γιατί βλέπω κάποιον στη θάλασσα που έρχεται προς το μέρος σου. Όμως είμαι κομπάρσος ξανά που δεν πρέπει να μιλήσω..... Λες και σε αυτή τη σκηνή το μόνο που πρέπει να ακουστεί, είναι τα κύματα που χτυπάνε ελαφρά στην αποβάθρα και τα αναφιλητά σου! Τι δύσκολη σκηνή...
Και θέλω να σου φωνάξω πως εγώ βλέπω κάποιον. Κάποιον μέσα σε μια μικρή βαρκούλα, που ξέρω πως θα σου απλώσει το χέρι για να σε ταξιδέψει μέχρι να γίνετε κουκκίδα στον ορίζοντα! Το νιώθω πως θέλει να σε φτάσει μέχρι εκείνη τη θολή γραμμή που ενώνονται το μπλέ του Ουρανού και της Θάλασσας. Σε ένα καταδικό σας ταξίδι που αξίζει πολύ περισσότερο από όλα τα εισητήρια μαζί,για τις ακριβές σουίτες αυτού του πλοίου!
Μπορεί να έχασες το πλοίο αλλά αν δεχτείς να κατεβείς στη δική του βάρκα, θα ζήσεις την πιο ρομαντική βαρκάδα που έχει παιχτεί ποτέ σε ταινία!!
Σου εύχομαι ολόψυχα να απολαύσεις το βλέμμα του, τη φωνή του και ολόκληρη τη διαδρομή που σκέφτεται να κάνει για 'σένα! .... Και τότε όλα σου τα μπλέ κομμάτια να καταλάβεις ότι γεννήθηκαν μέσα σου, για να ταιριάξουν μαζί του σε αυτήν την βαρκάδα! Επειδή ίσως...δεν ξέρω...ίσως ο ερωτάς του να ήταν τέτοιος για 'σένα που δεν θα άντεχε να σε δει να φεύγεις με το πλοίο..Δεν ξέρω...Μια μέρα θα μάθουμε!



12 Ιανουαρίου, 2017

Για όλες τις κουτσές Μαρίες


... εκεί έξω.Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους όσους κατάφεραν να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους και να πετύχουν το ακατόρθωτο. Για κάθε κουτσή Μαρία που τελικά τα έκανε όλα!

"Τι; Αυτό; Και η κουτσή Μαρία μπορεί να το κάνει. Τι; Το άλλο; Κι η κουτσή Μαρία το κάνει!"
 Και τελικά μόνο  αυτοί που μιλάνε από τους καναπέδες τους δεν έκαναν τίποτα στις ζωές τους και σηκώθηκε η κάθε κουτσή Μαρία να το φέρει εις πέρας!

Για 'σενα που παρά την αναπηρία της ψυχής ή του σώματος σου, σηκώθηκες!
Για 'σενα που μπόρεσες να βρείς το θάρρος και τη δύναμη και να συνεχίσεις την όποια προσπάθεια!
Και μπορεί να ήσουν το αστειάκι κάποιου , κάποτε..Αλλά σήμερα γελάς εσύ και εκείνος ο κάποιος ψάχνει ακόμη να βρεί το αστείο.
Και πόσο αληθεύουν τα ρητά πως η ζωή είναι σου φέρνει όσα εδωσες; ή ακόμα και ότι είναι ρόδα και γυρίζει;

Κι αν ήσουν κάποτε αυτή η κουτσή Μαρία....Σε καταλαβαίνω!
Εμένα με λένε Δημήτρα, χάρηκα!



16 Δεκεμβρίου, 2016

Γιατί μπορείς...

Είχα τόσα πολλά να πω για σένα και τη βαλίτσα σου, που προτίμησα τον αγαπημένο μου γραπτό λόγο για να σου πω το Χρόνια Πολλά! (Μέρα που είναι , άτιμο)

Να,πριν λίγο καιρό πήρες κ εσύ την απόφαση να αφήσεις τις βαλτωμένες ανέσεις που πρόσφερε η πατρίδα και να
συρρικνώσεις κάποια από τα θέλω σου ,σε μικρά μπουκαλακια που δεν θα ξεπερνάνε τα 100ml !
Και μαζευτηκες τόσο πολύ που κουλούριασες τα καλοσιδερωμένα κάποτε ρουχαλάκια σου ,που λίγο καιρό πριν καμάρωνες στην μεγάλη ντουλάπα του σπιτιού σου. Και δεν έφτανε μόνο αυτό...γιατί αυτά ήταν μόνο ή αρχή πριν ξεκινήσει καλά καλά το ταξίδι!

Πέρασες ξενύχτια που δεν είχαν μουσική υπόκρουση και τρελά κέφια, σου έλειψε το καλό πρωινό, άντεξες ώρες στις αναχωρήσεις για κάποιο τρένο που θα σε πηγαίνε που;  ... (ακόμα να ξεδιαλυνει το τοπίο για τον τελικό προορισμό σου), και δωσ' του να βρεις ένα καφέ σωστό της προκοπής σε αυτή τη χώρα! Το άλλο; Ή αναγκαστική προσγείωση στη χώρα που δεν αναγνωρίζει την χλωρίνη ως καθαριστικό;

 Πόσα χρόνια χρειάζεται κανείς για να αποδείξει σε όλους ότι μεγάλωσε στ ' αλήθεια; Και αλήθεια πόσο σε μεγαλώνουν τα χρόνια ;
Μα εσύ είσαι και θα μένεις σταθερά ένα παιδί. Ένα παιδί στην ψυχή... Γιατί τα χρόνια σε μεγαλώνουν και σε ωριμάζουν και δεν χρειάζεσαι πολύ χρόνο για να αποδείξεις ότι αντέχεις και στα δύσκολα και μεγαλωνεις τόσο όσο πρέπει.

Χρόνια σου πολλά! Σου εύχομαι να αγαπάς πάντα την μικρή ταλαιπωρημένη βαλίτσα σου που θα σε σέρνει και θα την σέρνεις στους σταθμούς και θα είναι ο λόγος που θα γίνεσαι "μεγάλη" και θα μένεις "μικρή"!!!

Υ.Γ Κερναω καφέ στον Κωστάκη!(costa )

13 Δεκεμβρίου, 2015

Θα περάσεις να με πάρεις ;


Θα περάσεις να με πάρεις κι απόψε για ένα ταξίδι ;
Μπορείς να αργήσεις λίγο αν θες. Μπορείς. Όταν αργείς εσύ,μου πιάνεται ελαφρά το στομάχι λες και είναι η πρώτη φορά που βρισκόμαστε!
Πόσο παιδικό όλο αυτό με τις πεταλούδες; Και πόσο αστείο, που εξ' αιτίας σου ξανάγινα παιδί!
Πέρνα να με πάρεις το πρωί και φύγε αργά το βράδυ που πάλι θα έχει γίνει νωρίς της επόμενης μέρας. Γέμισε το ρεζερβουάρ με βενζίνη απλή και πάμε κάπου μακριά. Όσο να μας φτάσουν οι τελευταίες σταγόνες για να ξαναγυρίσουμε. Όχι και πως με νοιάζει αν θα μέναμε κάπου χαμένοι!

Να σταματήσεις έξω απο το καφέ κι εγώ να μπω να πάρω τους καφέδες μας.Να κρατάω στα πόδια μου την χάρτινη βάση και με το δεξί μου χέρι να σκαλίζω τις γωνίτσες της,σαν μικρό παιδί που στρίβει την άκρη της μπλούζας του από την πιο αγαθή ντροπή...
Κι όσο εσύ θα οδηγείς και θα έχεις το νου σου στο δρόμο, εγώ δίπλα σου, θα ξεθαρρεύω πειράζοντας τα θερμαινόμενα καθίσματα,το air condition και τους σταθμούς στο ράδιο!
Πόσο πιο αξιολάτρευτα γίνονται τα μάτια σου όταν κάποιος πειράζει τα "δικά σου".
Μοιάζεις κι εσύ σαν παιδί.Παιδί μοναχοπαίδι που τάχα δεν μοιράζεται τα "δικά του",αλλά βαθιά μέσα του λαχταράει να τα δώσει όλα!...

Θα περάσεις ;
Δεν είδα όλα τα χρώματα του ουρανού μέσα απο λίγα ηλιοβασιλέματα. Δεν μου ήταν αρκετά επειδή το ξέρω, υπάρχουν χιλιάδες διαφορετικά ηλιοβασιλέματα εκεί έξω. Και όσο αργείς, χάνω κι απο ένα κάθε μέρα. Ξέρεις, τα τζάμια του αμαξιού σου, αν δεν το ξέρεις, σε'μένα μοιάζουν με μικρά παράθυρα που μπορείς να βλέπεις τον κόσμο πιο ήσυχο! Σπάνιο πράγμα στις μέρες μας....
Κι άλλωστε είναι και τα χρώματα της νύχτας ... μια ακόμη τεράστια γαλαξιακή παλέτα με χρυσές και ασημένιες λεπτομέρειες,σαν μικρά διαμαντάκια που ακόμη δεν πρόλαβα να μετρήσω.
Κι ήθελα να!..να ζωγράφιζα κι άλλα τόσα στα αχνά αυτά τζάμια!

Θα περάσεις να με πάρεις για ένα ακόμη ταξίδι;....







19 Νοεμβρίου, 2015

Τα ίχνη σου


Μια ακόμη απόδειξη οτι πέρασες απο εδώ.
Μια σύντομη βόλτα σου, που άφησε σε μια κοινή σκονισμένη καρδιά, τα δαχτυλικά σου αποτυπώματα.Τόσο απλά.
Ίσως να κάνεις συχνά τέτοιες βόλτες κι να έχεις την τάση να ζωγραφίζεις και να ξεδιπλώνεις το ταλέντο σου επάνω σε σκονισμένες επιφάνειες!
Μπορεί να αγαπάς να μπαίνεις κάνοντας φασαρία στη ζωή των άλλων και να βγαίνεις αθόρυβα,πατώντας στις άκρες των δαχτύλων σου...


Κάποιος Βίνσεντ Βαν Γκόγκ ή ο επόμενος Κλόντ Μονέ κρύβεται πίσω απο αυτό κάνεις.
Να είναι δοκιμασμένη τεχνική ή είναι αποτέλεσμα πολλών ωρών ενασχόλησης σου με σκόνες;
Ακουμπάς το δάχτυλό σου επάνω σε συγκεκριμένο σημείο ή αφηρημένα ξεκινάς από κάπου;
Διαλέγεις ευθείες ή ότι λυγίζει και καμπυλώνει, σε τραβάει περισσότερο;
Σε εμπνέει η επιφάνεια ή η σκόνη επάνω της;
Πως δημιουργείς Τέχνη επάνω σε σκονισμένες καρδιές και αποποιείσαι την ύπαρξή της,μαζεύοντας σε γροθιές τα χέρια σου και κρύβοντας τα στο μπουφάν σου;
Τι σου συμβαίνει και αρνείσαι την ίδια σου την υπογραφή;

Ξέρεις; το ότι δεν θα μάθει κανένας πως τα καταφέρνεις,ομολογώ πως μου προκαλεί περιέργεια κι έναν κρυφό θαυμασμό!
Τέτοιο,που αν ακόμη μετράει η γνώμη μου,θα σου παραδεχτώ αυτό το ταλέντο.
Να θυμάσαι όμως πως τα ίχνη που αφήνεις,μια μέρα θα σε προδώσουν.
Τα δαχτυλικά σου αποτυπώματα,θα είναι ικανά να βγάλουν στο φως την κρυμμένη σου υπογραφή.

Κι αφού τελικά αυτό που πραγματικά σου αρέσει, είναι να περνάς τον χρόνο σου ζωγραφίζοντας ...καρδιά μου,μην κρύβεσαι άλλο και παραδέξου το.
Βγάλε απο τα χέρια σου τα γάντια που φοράς και υπέγραψε με το όνομά σου!
Αποδέξου και παραδέξου οτι η αφή σου έχει κάτι το καλλιτεχνικό...
Τόσο απλά.